Σελιδούλα για κατασκευές, βελονάκια, κουμπιά, δασκαλίστικα, κουβέντα και καφέ...
Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2012
Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2012
Mε αφορμή έναν πίνακα..
Ο Παουλ Κλέε (1879-1940) ήταν ένας Γερμανός ζωγράφος που ήθελε τα έργα του να δείχνουν απλά, σαν να τα είχε κάνει παιδί. Στην πραγματικότητα, όμως, τα δούλευε με μεγάλη προσοχή.
Ζωγράφιζε τα έργα του με κέφι και χαρά - απλώς άρχιζε να σχεδιάζει και οι γραμμές γίνονταν σχήματα.
"Ένας πίνακας", έλεγε, "είναι απλώς μια γραμμή που βγήκε περίπατο".
Στη συνέχεια περνούσε σε χρώματα και σκιές, προσθέτοντας και αφαιρώντας πράγματα μέχρι να νιώσει ότι η δουλειά του βρισκόταν σε ισορροπία, ότι ήταν σωστή.
(Απόσπασμα από το υπέροχο βιβλίο
"Φτιάξ'το με τέχνη" των εκδόσεων Πατάκη.
Ένα βιβλίο που προτείνει εικαστικές εφαρμογές
μέσα από δημιουργίες μεγάλων καλλιτεχνών.)
2) Τοποθετούμε τα σχήματα το ένα πάνω από το άλλο για να σχηματιστεί μια πολυκατοικία.
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2012
Δεκαδικοί αριθμοί, δεκαδικά κλάσματα
Βοηθητική καρτέλα
Όσο περνούν τα χρόνια στην τάξη ,
συνειδητοποιώ πως τα παιδιά μαθαίνουν ευκολότερα
και γρηγορότερα όταν χρησιμοποιούν τα χέρια τους,
όταν κατασκευάζουν μόνα τους πράγματα.
Γι' αυτό, λοιπόν, στην ενότητα με τους δεκαδικούς
κάθε παιδί έφτιαξε τη δική του βοηθητική καρτέλα
που ξεκαθαρίζει το δέκατο, το εκατοστό, το χιλιοστό
και την αξία τους.
Η καρτέλα αυτή μπορεί να διαβαστεί με δύο τρόπους:
- οριζόντια (0,1 > 0,01 > 0,001)
- κάθετα (0,1 = 1/10 = 1 δέκατο)
Στη μέσα σελίδα γράφουμε έναν δεκαδικό αριθμό
για να βλέπουμε τα ψηφία όταν σηκώνουμε
το αντίστοιχο χαρτάκι.
Νομίζω πως έτσι ξεκαθαρίζουμε τι είναι τι...
Τρίτη 24 Ιανουαρίου 2012
Τα "σούπερ εργαλεία" του δασκάλου... (2)
"Χαρούμενες φατσούλες"
Εκτυπώνουμε την παρακάτω σελίδα,
τα κόβουμε και τα πλαστικοποιούμε.
Πώς τα χρησιμοποιούμε:
Όταν ρωτάμε κάτι την ώρα της παράδοσης, ή κάτι δύσκολο
δίνουμε σαν επιβράβευση μία φατσούλα
στο παιδί που απάντησε σωστά.
.
Τα παιδιά τρελαίνονται,
τεντώνουν κυριολεκτικά τις κεραίες τους
όταν σηκώνω 2 φατσούλες!
Πολύ χρήσιμο για τα παιδιά που χαζεύουν...
Επίσης, δίνεται σε στιγμές που η τάξη έχει λίγο χαλαρώσει
στα παιδιά που πρόσεχαν.
Δίνεται για τη συνέπεια, για την ταχύτητα,
για το νοικοκυρεμένο θρανίο,
ανάλογα, δηλαδή, με τις ανάγκες της ημέρας...
Αντί να επισημάνουμε στα παιδιά
την αρνητική τους συμπεριφορά,
τονίζουμε την επιθυμητή
προσφέροντας απλά μια φατσούλα!
Τις φατσούλες τις συγκεντρώνουν τα παιδιά
πάνω στο θρανίο τους
και όταν χτυπήσει το κουδούνι τις μαζεύουμε
για να τις μοιράσουμε σε επόμενο μάθημα.
Δε ρωτάμε στο τέλος ποιος είχε τα περισσότερα
γιατί ίσως έτσι γίνει λίγο ανταγωνιστικό...
Σκοπός μας είναι να ενθαρρύνουμε όλους τους μαθητές.
Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2012
Στεφάνι από κλαδάκια και τσόχα
Το Σάββατο βρέθηκα για λίγο στη φύση. Μη φανταστείτε... Λίγο πιο έξω από τη Βάρκιζα. Παρόλα αυτά το τοπίο, αν και λίγο γυμνό είχε μια παράξενη ομορφιά κι έτσι χάρηκα πάρα πολύ αυτή τη μικρή βόλτα!
Το μάτι μου, λοιπόν,
(που συνήθως γυαλίζει όταν σκέφτομαι κάτι crafty)
έπεσε σ' ένα δεντράκι
(ντρέπομαι που το λέω, μα δεν έχω ιδέα τι δέντρο ήταν αυτό...)
που είχε κάτι υπέροχα μακριά κλαριά!
Σκέφτηκα μήπως μπορεί να γίνει ένα στεφανάκι.
Ε, ναι, λοιπόν! Γίνεται!
:-)
Κατασκευή στεφανιού
Κόβουμε μερικά κλαδάκια.
Όσο είναι ακόμα χλωρά, φρεσκοκομμένα
λυγίζουν πάρα πολύ εύκολα!
Άρα... δεν τα κόβουμε όλα μαζί αλλά ένα ένα...
Ξεκινάμε με το πρώτο που το λυγίζουμε σε κύκλο.
Έπειτα τυλίγουμε γύρω από αυτό ένα ένα τα κλαδάκια,
σφηνώνοντας την αρχή και το τέλος τους
ανάμεσα στα υπόλοιπα κλαδάκια για να μη φύγουν.
Όταν ξεραθούν τελείως τα κλαδιά, το στεφάνι είναι πολύ σταθερό.
Η διακόσμηση
Εκεί έξω κυκλοφορούν πάρα πολλά βιντεάκια - blogs με οδηγίες για το πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα λουλούδι από φύλλα τσόχας. Ένα ενδιαφέρον είναι το παρακάτω.
Κι αυτό πολύ χαριτωμένο!
Διαλέγουμε τα χρώματα που θέλουμε,
φτιάχνουμε τα λουλουδάκια μας
και τα κολλάμε πάνω στο στεφάνι μας.
Κόβουμε φυλλαράκια από πράσινη τσόχα
και τα κολλάμε και αυτά.
Αν υπάρχει πιστόλι σιλικόνης είναι το καλύτερο γι' αυτή τη δουλειά. Γρήγορο και πολύ σταθερό.
Τα φύλλα τσόχας τα βρίσκουμε σε μαγαζιά με είδη χειροτεχνίας ή βιβλιοπωλεία σε φύλλα Α4.
Παρασκευή 20 Ιανουαρίου 2012
Τα "σούπερ εργαλεία" του δασκάλου... (1)
- Ποιος θέλει να απαντήσει στην επόμενη ερώτηση;
- Εγώ, κυρία!
- Για πες μας εσύ Αλεξάνδρα.
(Ακούγεται ο γνωστός σε όλους τους δασκάλους ήχος:
παράπονο - γκρίνια...)
- Γιατί, κυρία, όχι εμένα;;;;;;;;;;;;
Kαλοί μου συνάδελφοι!
Μην απογοητεύεστε!!!
Βρέθηκε η λύση!!!

Τυχερό βαζάκι
με τα ονόματα όλων των παιδιών.
Τραβάμε στην τύχη αυτόν / -ήν που θα πει!
(Τα παιδιά δεν τα βάζουν εύκολα με την τύχη...)
Τα ξυλάκια είναι βαμμένα στο μισό τους.
Όταν κάποιος πει, γυρνάμε το ξυλάκι του ανάποδα.
Τραβάμε μόνο τα ξυλάκια που έχουν το χρωματιστό μέρος επάνω.
(Είναι τα παιδιά που δεν έχουν μιλήσει καθόλου.)
Εξαιρετικά χρήσιμο όπλο στην καθημερινότητά μας...
Υ.Γ. Αν τα ξαναέφτιαχνα τώρα
θα τα έβαφα όλα με ένα χρώμα
γιατί τα παιδιά τώρα που ξέρουν το χρώμα τους
βρήκαν ένα λόγο για να γκρινιάζουν...
"Κυρία, όλο κόκκινα τραβάτε..."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)











