Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012
Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2012
Τρίτη 23 Οκτωβρίου 2012
Χιλιόμετρα κλωστής (2)
Πού πας καραβάκι με τέτοιον καιρό,
σε μάχεται η θάλασσα, δεν τη φοβάσαι;
Aνέμοι σφυρίζουν και πέφτει νερό,
πού πας καραβάκι με τέτοιο καιρό;
Για χώρα πηγαίνω πολύ μακρινή,
θα φέξουνε φάροι πολλοί να περάσω,
βοριάδες, νοτιάδες θα βρω, μα θα φτάσω
με πρίμο αγεράκι, μ' ακέριο πανί...
Ζαχαρίας Παπαντωνίου
Το παραπάνω είναι της αδελφής μου της Καλλιοπίτσας.
Δεν ξέρω πώς τα συνδύασα όλα αυτά στο κεφάλι μου...
Αν προσπαθούσα πάντως να το εξηγήσω θα έλεγα το εξής.
Όλοι μας καραβάκια είμαστε που αρμενίζουμε...
Κυριακή 21 Οκτωβρίου 2012
Χιλιόμετρα κλωστής...
Φέτος, τολμώ να πω πως υπήρξε το πιο δημιουργικό μου καλοκαίρι!
Τα ...χιλιόμετρα κλωστής που χρησιμοποιήθηκαν μπορούν να το επιβεβαιώσουν...
Mε την αδελφή μου τη Φλωρίτσα, λοιπόν, κάναμε μια μικρή ανανέωση στο εξοχικό μας.
7 παράθυρα και μία τζαμαρία...
Θα ξεκινήσω με το παραθύρι πάνω από το νεροχύτη της κουζίνας.
Η ιδέα ήταν της Φλώρας που νομίζω πως "έκλεψε" από τη Βέρα...
:-)
Η κουρτίνα αυτή κρύβει στο κάτω μέρος της, ένα ξύλο
που βοηθάει στο να κρατιέται ίσιο το κουρτινάκι όταν την ανεβάζουμε με τις κορδέλες.
Στο πάνω μέρος θα γαζωθούν οι κορδέλες μας.
Αν θέλουμε βάζουμε και κανένα κουμπάκι!
Εμείς κάναμε 2 κορδέλες που τις διπλώσαμε στη μέση
και τις ράψαμε στο πάνω μέρος
για να φαίνεται η μισή μπροστά και η μισή πίσω.
Επόμενη στάση: Τζαμαρία!
Εδώ με ύφασμα αγορασμένο με 1ευρώ
από το γνωστό μαγαζί στη Νικίου, στο κέντρο της Αθήνας,
...ζωγραφίσαμε μια μικρή πολιτεία!
Με σπιτάκια...
δεντράκια με κουμπάκια...
χαρταετό...
συννεφάκια...
- Καλά βρε Ιωάννα, το γουρούνι τι δουλειά έχει στον αέρα???
(τάδε έφη μπαμπάς Θεόδωρος, 8,5 βαθμούς μυωπία... σσσςςςςς)
:-) :-) :-)
Σάββατο 20 Οκτωβρίου 2012
Συγχωρώ, συγχωρούμαι...
Λίγα λόγια, πολλή ...ουσία!
Αξίζει να ρίξετε μια ματιά στο παρακάτω βιντεάκι...
Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012
Καλό μήνα!
Όμως ο ήλιος πρόβαλε χαρούμενος
- ίδιος παντού,
στον κάμπο και στον λόφο.
Μπογιάτισε όλα τα σπίτια,
τα δέντρα, τα ποτάμια
και τα χέρια μας, χρυσά.
Είπες: "Τα χέρια μας είναι χρυσά",
και γέλασες.
Τα μάτια σου πήραν
το χρώμα του φωτισμένου χορταριού
κι έγιναν δυο μικροί καθρέφτες
της μεγάλης ελπίδας.
Μα τότε κάποιο αγκάθι
τρύπησε το χέρι σου
καθώς έκοβες ένα κυκλάμινο.
Ετούτη η κόκκινη σταγόνα λέκιασε
το άσπρο φόρεμα της μέρας.
Ήθελες να γυρίσουμε πίσω.
Εγώ σου 'δειξα πάλι τη γελαστή κορφή του λόφου
κι ανηφορίσαμε...
στον κάμπο και στον λόφο.
Μπογιάτισε όλα τα σπίτια,
τα δέντρα, τα ποτάμια
και τα χέρια μας, χρυσά.
Είπες: "Τα χέρια μας είναι χρυσά",
και γέλασες.
Τα μάτια σου πήραν
το χρώμα του φωτισμένου χορταριού
κι έγιναν δυο μικροί καθρέφτες
της μεγάλης ελπίδας.
Μα τότε κάποιο αγκάθι
τρύπησε το χέρι σου
καθώς έκοβες ένα κυκλάμινο.
Ετούτη η κόκκινη σταγόνα λέκιασε
το άσπρο φόρεμα της μέρας.
Ήθελες να γυρίσουμε πίσω.
Εγώ σου 'δειξα πάλι τη γελαστή κορφή του λόφου
κι ανηφορίσαμε...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)